دلم میسوزد برای کسانی که نقششان در فیلمی دو ساعته بیش از چند دقیقه نیست. منظورم آنهایی نیست که سیاهی لشکراند، بل آنهایی است که در همان یکی دو دقیقهی اول فیلم نقششان تمام میشود (مثلن نقش ِ یک گارسون را بازی میکنند یا کشته میشوند). یعنی ته دلشان امیدوارند سرانجام روزی هنرپیشهی بزرگ و مشهوری بشوند؟