روزهایی هست که می‌گویی: «خدایا زندگی‌ام چقدر خالی و یک‌نواخت است. نه حادثه‌ای، نه عشقی، نه اندوهی، نه شادی‌ی.»
روزهایی هم هست که می‌گویی: «خدایا! بسه! خفه شدم جان مادرت. چقدر حادثه؟ »
تا برسد روزی که بگویی: « این‌ها زندگی ِ آدم زنده است.»

این‌ها را گفتم تا بگویم: من، پس از گذارندن ِ فراوان ِ هر دو نوع روز، می‌روم چند وقتی  بیش‌تر از پیش زندگی کنم.  پس تا به زودی.