قربان ما حقیقتن قانع شدیم: شما سراسر حکمتاید. فضولی ِ مرا ببخشید اما واقعن دیگر وقتاش رسیده که رحمت نشان بدهید و دری را قول دادهاند، بگشایید و به این ترتیب یکبار دیگر وجود مبارک را برای این بندهی نیازمندتان به اثبات برسانید. منتظر است. کمی هم عجله کنید شما را به خودتان قسم. اوضاع ما را میبینید که...
2 پژواک
0 پی گیری
ناصر غیاثی
6 مرداد 87
چاپگر
شاید خیلی وقت پیش، یعنی همان موقع که تاکسینوشت دیگر منتشر شد، اردیبهشت امسال، باید از روی جلدش اسکان میگرفتم، اما نه آپاراتش را آنجا داشتم و نه حوصلهی رفتن به مغازه را. تازه مطمئن نبودم که بتوانم خودم بیدردسر هم عکس را بگذارم توی وبسایت و هم یک داستان زیرش. به خودم گفتم: «حالا اگر ملت دو ماه دیرتر هم خبردار بشوند، زمین به آسمان نمیرود.» البته اینترنت کم سرعت و اشغال تلفن منزل میزبان هم، درست مثل ذغال خوب، بیتاثیر نبود. این بود که با محبوب و تقی و محبوبه رفتیم پی ولگردیهای توی سرعین، یا با نسرین و بچههاش رفتیم روی ایوان باغ محمدخان توی "باغ بهزاد" در صد کلومتری یاسوج نشستیم و به نصیحتهای کدخدا گوش دادیم که: پدران ما گفتهاند: زن فرمانبر پارسا... کمی هم تو کوههای دنا به کیا آداب ِ کبابخوری آموختیم. چندباری خمام پیش دایی کاظم بدون محبوب کباب خوردم و نوشابه و با رضا راه رفتم و با هادی خندیدم و با مسعود که از کلن آمده بود رفتیم خانههای قدیمی ِ خمام را رصد کردیم و سر اینکه اینجا خانهی آقای صابری است و آنجا خانهی آقای صادقی بود، با هم چالش کردیم. به خودم که آمدم هول و ولای برگشتن بود و پیداکردن جا و اضافهبار و هزار کوفت و زهرمار دیگر. چشمام حق نداشت، وقتی هواپیما بلند شد، برای اولین بار بعد از اینهمه رفتن و آمدن، به اشک بنشیند؟ شانس آوردم صنلی ِ کناری من خالی بود.
سرتان را در نیاورم. حالا که چند روزی است برگشتهام و دارم آرام آرام جا میافتم، خبر چاپ کتاب را، مثل همیشه به همت آمیرزا روی (پشت؟) این صفحهی شیشهای میگذارم تا... تا چی؟ تا هیچی. خُب رسم است دیگر! چقدر سین جیم میکنید شما؟
اینجا همه کس و همه چیز منتظر توست: دوچرخهها که تعمیر بشوند، فکس که به تلفن وصلش کنی، نظم این خانه که برهمش بزنی، تلویزیون که فیلمهایش را ببینی، قهوه که بنوشیاش، وایس وُرست که بخوریاش، موتی که به غرغرهایش گوش بدهی، پاپا که بخندد و بگوید: بس کن!، نادر که به نازیاش برسانی، گوشهای من که حرفزدنهای بلاوقفهی تو پُرشان بکند و موهای من که کوتاهشان کنی. بیا!
نشر ثالث مجوز «نامههای کافکا 1924- 1922» را گرفت و گفت تا دو سه هفتهی دیگر بیرون میآید. همین ناشر «داستانکهایی از نویسندگان ِ آلمانی زبان» را فرستاد ارشاد. نشر حوض نقره قول داده تا آخر زمستان دو کمیک استریپ ِ «فروید از زبان ِ نیمکتاش» و «کافکا، مختصر و مفید» را منتشر کند.
به همهی هدفهایی که از این سفر داشتم، رسیدم، مگر دو تا: خوردن ِ کلهپاچه و حلیم.
دیگر دین افیون تودهها نیست، فوتبال افیون تودههاست.