اگر از یک کتاب خوب بگویی، میگویند داری رفیق بازی میکنی. اگر بد بگویی، میگویند دشمنی داری. طُرفه این که در بیشتر موارد تو این - به زعم آنان - رفیق یا دشمن را نه هرگز دیدهای نه حتا صدایاش را شنیدهای. فقط کتابشان را خواندهای و حرفات را زدهای.
نتیجهی اخلاقی برای خود من: حرفات را بزن و برو. گوشات، مثل دیگر مواقع، بدهکار حرف ِ این و آن نباشد.