وقتی میبینم، «مرز آبی» فلی تر نمیشود، گاهی حتا تا مرز شک به خود پیش میروم. از خودم میپرسم: یعنی اینقدر بی بو و خاصیت مینویسم؟ یا نه، برانگیختن حساسیت ِ سانسورچی بسته به تعداد ِ بازدیدکنندگان است؟ آیا اصلن متر و معیاری در کار است؟
در چنین مواقعی همیشه آن شعر معروف برتولت برشت، کتابسوزی، پیش چشمام میآید و یک دلم با شاعری که برشت از زبان او مینویسد: «بسوزانید مرا!». زبان حال من است. امروز ترجمهاش کردهام. در «از قلم دیگران» بخوانیداش، اگر دوست دارید.