«خاطرات نیمکت فروید» را- اگر اشتباه نکنم - سه سال پیش، «کافکا، کوتاه و مختصر» را دو سال و نیم پیش و «از نوشتن» کافکا را یک سال و نیم پیش تحویل ناشرهاشان داده بودم. حالا هر سه تا مجوز گرفته‌اند.
کار نمونه‌خوانی ِ «خاطرات نیمکت فروید» را  هفته‌ی پیش تمام کردم و آن‌طور که ناشرش مدیر حوض نقره، می‌گفت، باید تا آخر هفته‌ی آینده روی پیش‌خوان کتاب‌فروشی‌ها باشد. الان مشغول ِ ِ «از نوشتن» هستم و چون نشر ثالث خیلی خوش قول است، انتشاراش نباید زیاد طول بکشد. بعد از آن نوبت نمونه‌خوانی ِ «کافکا، کوتاه و مختصر» است که خیلی امیدوارم بتوانم تا آخر این ماه تمام‌اش کنم و اوایل پاییز به همت مدیر «حوض نقره» برسد به دست اهلش.
گفتم  بی‌خبر نمانید یک وقت.

کنار ِ آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

ناصر زراعتی مقاله‌ای پر شرح وبسط و طولانی نوشته در گویانیوز که خلاصه‌اش این است: افشای ِ اسامی شرکت‌کنندگان آن به اصطلاح همایش ایرانیان خارج از کشور - به قول خودش - «قُبح» دارد. و بعد، با این استدلال که آن‌ها هم بشرند و اعلام اسامی‌شان، رعایت نکردن حقوق بشری ِ آن‌هاست، توصیه می‌کند، حقوق بشر آن‌ها را رعایت کنیم. نمونه هم می‌آورد: یکی از شرکت‌کنندگان آن بخور بخور ِ حماسی، یک ایرانی‌الاصل سوئدی و عضو حزب دست‌ راستی آن‌جا بوده، حزبی که از سرمایه‌داری دفاع می‌کند و چی و چی. ایشان حالا برگشته سوئد، دارد زندگی‌اش را می‌کند؛ دولت و ملت سوئد هم عین خیال‌شان نیست.

آقای زراعتی! قیاس دو دولت و جامعه‌ی سوئد و ایران، مع‌الفارق است. از این گذشته حضرات رفته بودند در به اصطلاح همایش ِ دولتی شرکت کنند که رییس‌ و رهبرش معرف حضورتان هست. گیرم عده‌ای هم گول خورده باشند که باورش البته کمی سخت است. اما اعلام ِ - و نه حتمن افشای - اسامی این خانم‌ها و آقایان (اصلن چرا باید مخفی می‌ماند تا حالا "افشا" کنیم؟)  هیچ ربطی به حقوق ِ بشری آن‌ها ندارد. حقوق بشرشان سرجایش محفوظ است و نشستن در یک کنفرانس نمایشی ِ که اوصاف‌اش بر همه هویداست و گوش دادن به دُرفشانی‌های کسی که از اساس منکر حقوق بشر است، جزو حقوق بشر کسی محسوب نمی‌شود. اگر نگوییم چنین کاری مصداقی از ضدیت با حقوق بشر است، دست‌کم زشت و ناپسند است.

فضایی معلق، فضایی ارجاعی، فضای جاری وجدان و خودآگاه، لغزنده در فضای جاری، نوعی مرکزیت ساختاری و گفتمانی درونی، ضربه‌های زبانی ساختاری، هستی ناتمامی، فرصت بینامتنی، زاویه‌های متن، زاویه‌های وقایع ...

آن‌چه خواندید، نه شعر فراپسامدرن است، نه عناوین فصل‌های یک کتاب ِ ژرفادار در گزارهی ناشعر یا هر چیز دیگر. این ترکیبات ِ بی‌معنی را از یک نوشته برایتان دست‌چین کرده‌ام که بخوانید و بخندید!

توماس برنهارد

فارسی: ناصر غیاثی

چهار هنرپیشه‌یِ یک تماشاخانه، پس از این که دیدند جزوه‌های تحویلی ِ فکاهی‌نویس‌‌ها روز به روز زننده‌تر و کسالت‌بارتر می‌شود، به صرافت افتادند، خودشان یک نمایش ِ فکاهی بنویسند و هر چهارتا بلافاصله نشستند و، به اقتضای طبیعت،‌ فقط از خودشان نوشتند، اگر چه قصدشان این بود که هر کدام نقش خود را در آن نمایش‌ ِ فکاهی‌ی بنویسند که پس از هفته‌ها مطالعه و بررسی‌های بنیادین، به هر حال نتوانسته بودند عنوان دیگری غیر از نویسنده به آن بدهند و تازه دوازده هفته پس از خطور آن ایده به ذهن، نمایش‌ ِ آن را هم در تماشاخانه‌شان اجرا کردند. اما طبق گزارشات با این نویسنده هم موفقیتی نصیب‌شان نشد.

قلبی می‌سوزد: خفته، کنار دیوار نخستین خانه‌ی یک کوچه، در خیابانی که آه می‌کشد. اتوبوسی می‌ایستد. مسافری پیاده می‌شود. اتوبوس به راه افتاد. مسافر خم می‌شود. دلش را در آغوش می‌گیرد. مسافر و دل، در آتشی خاموش، بیدار می‌شوند. مسافر دل‌بیدار می‌شود، می‌گوید: «دُردانه قلب من، گفته بودم، بخوابی، می‌سوزی.»
خیابان شاد می‌شود.

کالاک سارهکاری، نویسنده‌ی معاصر کره‌ای
از:
Zeitgenossische Literatur aus Korea
Ostasiatische Studien Zürich 2010, Heft 5, S. 24

وقتی حرفی برای گفتن نداریم، از هوا حرف می‌زنیم.

حضور انور ِ خوانندگان ِ ثابت و گذاری این تارنما
بدین وسیله به اطلاع می‌رساند، به علت ِ فرارسیدن ایام فرخنده‌ی بودن با دو مسافر بسیار بسیار عزیز و ناب، حرف زدن به گیلکی، خوردن انواع و اقسام غذاهای گیلانی و دیگر عوارض ِ خوش ِ بودن با چنین مهمانانی، این تارنما به مدت  ِ تقریبی ِ یک ماه، اگر بشود، یک خط در میان به‌روز می‌شود.

«تماماً مخصوص» آخرین اثر عباس معروفی، رمانی است روایت شده از منظر اول شخص مفرد (عباس ایرانی) و در چهارصد صفحه که سال گذشته توسط انتشارات گردون در برلین منتشر شده است. معروفی می‌گوید، هفت سال روی این رمان کار کرده است. در زیر به بررسی برخی جنبه‌های این کتاب پرداخته‌ام.
ناصر غیاثی

عباس ایرانی
عباس ایرانی، شخصیت اصلی رمان چهل و چهار سال دارد، در ایران دانشجوی فیزیک بود و «به موازات درس و دانشگاه چیزهایی هم در مطبوعات» می‌نوشت و لابد همین باعث شده بود، به عنوان ِ «ضد انقلاب» تحت نظر قرار گرفته و سپس فراری شود.از طریق پاکستان به برلین می‌رود، آن‌جا فیزیک می‌خواند و چون در رشته‌ی خودش کاری برای او پیدا نمی‌شود، ابتدا در یک موزائیک‌سازی کار می‌کند و سپس به پیشنهاد ِ دوست‌اش دکتر برنارد به استخدام ِ هتل او در نزدیکی ِ برلین درمی‌آید و سرانجام پس از سه سال کار از آن‌جا اخراج می‌شود.

توهمات عباس
عباس ایرانی به شدت به خودش متوهم است. او «با هر روزنامه‌ای که کارهای» او را «چاپ کند»، کار می‌کند، حتا یک بار دوست‌اش به او اعتراض می‌کند که «چرا با هر روزنامه‌ای همکاری» می‌کند. دیگران او را یک «روزنامه‌نگار تبعیدی و روشن‌فکر» می‌دانند، تمام مقاله‌هایش را می‌خوانند و «مقاله‌های قشنگی» که می‌نویسد را ستایش می‌کنند. حتا یکی از همکاران‌اش در هتل دو تا از مقاله‌های او را نگه می‌دارد. اما در سرتاسر رمان هیچ معلوم نیست مقاله‌های او در چه زمینه‌ای است و معلوم نیست، اگر آن چنان می‌نوشته که شرح‌اش رفت، چرا مجبور بوده ابتدا در یک موزائیک‌سازی و بعد در یک هتل دورافتاده کار کند. طرفه این که به گفته‌ی خودش «سه سال است که چیزی» ننوشته است. به تقریب تمام کسانی که عباس با آن‌ها رابطه‌ی صمیمانه دارد، به او می‌گویند: «شما» یا «آقای ایرانی»، و عباس همه را «تو» خطاب می‌کند. همه از پلیس بگیر تا یانوشکا، عشق عباس، به او می‌گویند: «آقای من» که البته ترجمه‌ی غلطی از Mein Herr در زبان آلمانی و به معنای «آقای محترم» است. خلاصه این که عباس محبوب‌القلوب و مهمان‌نواز است و بذل و بخشش فراوان دارد، اما با این وجود تنها و افسرده است.
اوهام عباس
عباس اوهام دارد. معمولاً وقتی در وضعیت‌های سخت قرار می‌گیرد، شبح ِ آدم‌های مختلف ِ زندگی‌اش در ایران دایم جلوی چشم‌اش ظاهر می‌شوند و او با آن‌ها و از آن‌ها حرف می‌زند: پدر، مادر، «پری»، و دوست صمیمی‌اش «میرزا عبدالله، پسر اکبرمشدی بستنی‌ فروش.»
ذهن و دانش عباس
عباس وقتی در معرض خطر مرگ قرار می‌گیرد، دو بار آیه‌ی والذّاریات می‌خواند یا برای مادرش دعا می‌خواند و به سمت او فوت می‌کند. وقتی غمگین است، دلش می‌خواهد،«دعا و صدای اذان» بشنود. شاید به همین خاطر است که متعجب از مجرد بودن ِ یانوشکای بیست و پنج ساله‌ی آلمانی، از او می‌پرسد: «تو چرا هنوز ازدواج نکرده‌ای؟» از قرار در طول هجده سالی که در آلمان بوده، چیز زیادی از زبان و فرهنگ آلمانی یاد نگرفته است: «اگر می‌خواهی آلمانی باشی باید فرهنگ رزا لوکزامبورگ و کانت و یونگ و هسه را بفهمی.» عباس نمی‌داند که از این چهار نفر، دو نفرشان رزا لوکزامبورگ لهستانی و یونگ سویسی بودند. فهم او از «نسخه‌ی روانپزشک فرویدی‌» نیز چنین است: «برو خوش باش. به خودت فکر کن.» عباس می‌گوید: «در آلمان فهمیدم که مرز احساس و منطق در فرهنگ تعیین می‌شود، در درازای تاریخ. آلمانی‌ها کانت دارند و ما حافظ.» چرا از نظر او کانت و منطق کانتی نماد فرهنگ ِ آلمانی است و حافظ نماد فرهنگ ایرانی، هیچ معلوم نیست. در مجموع در مورد عباس می‌توان گفت، او فاقد فردیت و یک تیپ است: نمونه‌ای از آدم‌های متوهم به خود که لاف در غربت می‌زنند، از آن دست آدم‌هایی که خود را قربانی می‌پندارند و دیگران را عامل. خود را عالم دهر می‌دانند و اعتقاد دارند جامعه‌ی میزبان قدرشان را نمی‌داند.
برنارد
دکتر برنارد، یک پزشک آلمانی ثروتمند و صاحب هتلی در اطراف ِ برلین، مردی زن‌باره، «سگ‌باز»، «تنها و بدبخت» است و نگاهی به غایت تحقیرآمیز به زنان دارد. او عاشق تحکم و فرمان دادن است، کارمندانش را تا سر حد مرگ استثمار می‌کند و همه‌ی آن‌ها مثل سگ از او می‌ترسند. به مثل کیرشن باوئر که «سرگارسون رستوران هتل بود»، «از تاریک روشن صبح» به سگ‌های برنارد غدا می‌داد، «کثافت‌شان را جمع می‌کرد» و بعد « کار اصلی‌اش را با صبحانه دادن به مهمانان شروع» می‌کرد. «دم غروب» هم «غذای شبانه‌ی سگ‌ها» را می‌داد و شب‌ها ساعت نُه که عباس می‌رفت سرکار، هتل را تحویل او می‌داد. «آخر شب هم قابلمه‌ها و ظرف‌ها را می‌شست، زمین را برق می‌انداخت، وسایل را سرجایش می‌گذاشت، ... صبحانه‌ی مهمانان را ... آماده می‌کرد.»
عباس برای پذیرفتن کار شبانه در هتل که روزگارش را سیاه کرده، دلایل گوناگون و متضادی در سراسر کتاب می‌آورد: «بی آن که دلیلش را بدانم کارمندش بودم.»، «من به خاطر رفاقت ... به استخدام این هتل درآمدم»، «آن قدر زیر گوشم خواند که خام شدم.» گاه «یکی از دلایل پذیرش شغل شبانه» را «انزوا» می‌خواند و گاه می‌گوید: «اگر پذیرفته بودم بروم کارمند دکتر برنارد شوم به خاطر درک سریع او از ظرافت‌های فرهنگ و زندگی بود.» دکتر برنارد عباس را به سفر به قطب شمال دعوت می‌کند، ولی معلوم نیست چرا عباس و دیگران، همه از جمله مادرش که در ایران زندگی می‌کند، با این سفر مخالف‌اند. دکتر برنارد که رفیق و رییس عباس و «مهربان» است و «بچه‌ی بدی نیست» و عباس درباره‌ی او می‌گوید: «به محض دیدنش برق خوشحالی در چشمان‌ام می‌درخشیده»، دایم برای او توطئه می‌چیند و ظاهراً قصد جان او را کرده یا دست‌کم دشمنی ِ خونینی با او دارد. «برای این که مرا بکشاند توی آن هتل حاضر بود همه کاری بکند. خیلی از رفیق‌هام را از دورم پراند، رابطه‌هام را خراب کرد.» برنارد می‌خواهد با حیل مختلف کلک عباس را بکند و سرانجام وقتی هیچ یک از توطئه‌های او ثمر نمی‌دهد، برای عباس فضای موبینگ ایجاد کرده و اخراج‌اش می‌کند. اما علت واقعی ِ دشمنی ِ برنارد با عباس بر خواننده پوشیده می‌ماند.
زن‌های رمان
پری عشق دوران جوانی عباس در ایران، «دختری بود پر از زندگی. آشوبی از سکوت بود، دختری کم حرف که با نگاه زندگی می‌کرد، با نگاه حرف می‌زد، از موزیک آدامو لذت می‌برد، ادیت پیاف گوش می‌داد، صدای جان لنون را دوست داشت»، «چیز‌هایی» را که عباس «در مطبوعات می‌نوشت» می‌خواند، «دهنش بوی گل می‌داد»، «ملوس و قشنگ» بود و وقتی با عباس تنها می‌شد، «موزیک می‌گذاشت، تکه‌هایی از کتاب شازده کوچولو را می‌خواند، معماهای مشکل ریاضی حل می‌کرد» و وقتی عباس سرش درد می‌گرفت، می‌گقت: «الهی بمیرم، چی شده؟» او در یک درگیری که طی آن شعار «مرگ بر ریش‌تراش» داده می‌شد، دستگیر و سپس اعدام می‌شود. یانوشکا یک زن ِ بیست و پنج ساله‌ی آلمانی و «به راستی شبیه یکی از دختران جوان تابلوهای آگوست رنوار» است، نوازنده‌ی پیانو است و گاهی برای عباس «قطعاتی از چایکوفسکی و برامز و شوپن» می‌زند، «عاشق کتاب است و مدام می‌خواند» و حرف‌هایی شبیه این می‌زند: «عشق یک چیز عتیقه است که با عتیقه‌فروشی فرق دارد. عشق عتقیه‌ی گران‌قیمتی است که آدم باهاش زندگی می‌کند، اما عتیقه‌فروشی پراز وسایل گران است که حالا از زندگی خالی شده.» این زن آن چنان مجذوب عباس است که یک بار از او می‌پرسد: «اجازه می‌دهی دوستت داشته باشم؟» او دو ساعت پس از کورتاژ در مطب پزشک، پشت فرمان ماشین می‌نشیند (البته در رمان گفته نشده که یانوشکا ماشین داشته یا آن روز سوار ماشین چه کسی شده بود)، تصادف می‌کند و می‌میرد. می‌دانیم زنی که کورتاژ کرده باشد تا ساعت‌ها قادر به حرکت نیست، رانندگی که جای خود دارد.
ژاله «لب‌های غنچه‌ای و موهای پرکلاغی» دارد، «مهربان و آرام» است، از شوهرش جدا شده و گارسون یک رستوران است، عاشق عباس است و آرزویی ندارد مگر خوشبختی ِ او و زندگی با او. وقتی برایش مسجل می‌شود، عباس عاشق یانوشکا هست، اول می‌نشیند روی یخچال آشپزخانه‌ی عباس و بعد با چاقو قصد جان او می‌کند.
در یک کلام تمام زن‌های رمان واله و شیدای عباس‌اند، حتا زن ِ گارسون رستوران ِ توی راه هم می‌خواهد دل عباس را به دست بیاورد. در برابر عباس ورد زبان‌ همه‌شان «هرچه تو بگویی» و «هرچه تو بخواهی» است. همه خواهان داشتن رابطه و زندگی مشترک با اویند و دایم در خدمت‌اش. هرکاری برایش می‌کنند، «با جان و دل» می‌پزند و می‌شورند و می‌سابند و لباس و ملحفه و پرده اطو می‌زنند و خلاصه خانه را برق می‌اندازند، حتا چایی‌اش را برایش فوت می‌کنند تا سرد بشود و سرانجام همه «دست در موهای» عباس فرو می‌برند، «تسلیم و نرم» در بغل‌اش «رها» می‌شوند و «در گرمای رخت‌خواب» او «آب». شایان توجه است که معروفی در صفحه‌ی نخست کتاب آورده: «با احترام به جنبش زنان ایران و زنان در سایه.»
شخصیت ِ یک‌بار مصرف
«خانم دکتر شواتیزر» شخصیت ِ یک‌بار مصرف کتاب است و کارکردش تنها برای نشان دادن ِ خواستنی بودن عباس است. او که یک پزشک ِ آلمانی و «از آن زن‌های فوق‌العاده شیک» و همسایه‌ی پیشین ِ عباس است، تنها پس از یک دیدار، در شبی سرد و زمستانی، پس از این که با شوهرش قهر می‌کند، سرزده وارد خانه‌ی عباس می‌شود و به او پناه می‌برد. همان شب، در حالی که «تمام تن» عباس «را خیش کشید» با او می‌خوابد. پس از آن دیگر هیچ رد و اثری از او در کتاب نیست، هم‌چنین است داروخانه‌داری به نام روبرت که فقط در یک جمله به اسم او اشاره می‌شود.
فراموشی نویسنده
عباس یک‌جا می‌گوید پیام‌گیر تلفنی ندارد اما بعد می‌گوید دوستش برای او تلفن زده و پیغام گذاشته. یک جا سوپ را غذایی عالی می‌خواند، اما بعد می‌گوید از سوپ متنفر است. ابتدا می‌گوید خانه‌اش «در طبقه‌ی پنجم» و در «زیرشیروانی» بوده، اما بعد تبدیل می‌شود به طبقه‌ی چهارم. گاهی می‌گوید، «بعضی دوشنبه‌ها آزاد» است و گاهی می‌گوید، «دوشنبه‌ها تنها روز تعطیلی» اوست. دفتر وکالت برادر دکتر برنارد یک‌ بار در طبقه‌ی اول است و یک بار در طبقه‌ی دوم. از همه این‌ها گذشته، خواننده از خود می‌پرسد، چگونه ممکن است، هتلی سه ستاره که گاهی حتا مسافر هم ندارد و به همین خاطر به عباس خبر می‌دهند که لازم نیست به هتل بیاید، پر است از «همکاران» و «سرآشپز» و «سرگارسون» دارد؟ و سرانجام این که برخلاف آن چه در کتاب آمده، هیچ خارجی نمی‌توانست شب‌ها را در برلین شرقی بخوابد. ویزای برلین شرقی برای خارجی‌ها فقط برای چند ساعت صادر می‌شد.
کلمات
این درست که معنای اول Gast در زبان آلمانی "مهمان" است، اما به مسافر هتل و تاکسی و مشتری رستوران هم Gast می‌گویند. بنابراین در زبان فارسی یک هتل «مسافر» دارد و نه آن طور که مرتب در کتاب تکرار می‌شود «مهمان». کلمات ِ آلمانی مثل: «سوسیال آمت»، «کواچ»، «تاستاتور»، «اشتازی» و «وایناختن» به فراوانی در کتاب آورده می‌شوند، بی آن‌که به طریقی برای خواننده‌ای که زبان آلمانی بلد نیست، معنی آن‌ها روشن شود. ما تمام گفت‌وگوها و توصیفات کتاب را به زبان فارسی و با ترجمه‌ی عباس می‌خوانیم، اما آلمانی‌های رمان مرتب به انگلیسی می‌گویند: «اوه مای گاد».
افعالی مثل ِ «کله کشیدن»، «لمبر خوردن»، «دو نفس پیاپی کشیدن» و تصاویری مانند «صدای پژواک چکیدن آب»، به تناوب در کتاب تکرار می‌شوند. کلمه‌ای به نام «اطپرین» دو بار در جملات ِ «با اطپرین به طرف در خیز برداشتم» و «برای اطپرین در یخچال گشتم»، تکرار می‌شود که جست‌وجوی من برای یافتن معنای آن در فرهنگ‌های مختلف فارسی بی‌نتیجه بود.
سرانجام
عباس معروفی با «تماماً مخصوص» رمانی پیش روی خواننده قرار می‌دهد که از کاستی‌های فراوانی رنج می‌برد. رمانی است پر از حوادث و صحنه‌های پیش پاافتاده، انباشته از دیالوگ‌های معمولی و کم بهره از اندیشه‌ای که خواننده را تکان بدهد و به فکر فرو ببرد. «تماماً مخصوص» را می‌توان مثل تمام رمان‌های «خوش‌خوان» در دو نشست خواند و کنار گذاشت و بعد از یاد برد. این کتاب می‌توانست با حذف ِ برخی صحنه‌ها که وجود یا عدم وجودشان نقشی در روند داستان بازی نمی‌کند و نیز با انتخاب ِ حروف ِ نه چندان درشت، فاصله‌ی کمتر سطور و با امساک در اصراف صفحات سفید، تبدیل به کتابی در حدود دویست صفحه بشود.
شناسنامه‌ی کتاب:
تماماً مخصوص، عباس معروفی، نشر گردون، برلین، چاپ یکم، زمستان ۱۳۸۸، شمارگان؟ قیمت: ۲۲ یورو
نقل از رادیو زمانه

اول این که داستانک ِ امروز ما کمی بی‌تربیتی است. نوجوانان ِ زیر هیجده سال و بزرگ‌سال‌های خیلی اخلاقی نخوانند لطفن. دو دیگر این که خلاف عرف ِ معمول و به رسم ِ روزگاران پیشین می‌خواهم برای این داستانکم یک مقدمه بنویسیم. اعضای لیست ِ روبرو (بله، رسمی و درست‌اش این است که بنویسم: "زیر"، اما لیست را نمی‌خواهم ببرم زیر. می‌خواهم بگذارم همین جلو. و چون "لیست ِ جلو" دیگر خیلی ناتورالیستی و جلف می‌شود، می‌نویسم "لیست ِ روبرو". تا چشم بخیل و نبین و حسود کور. اصلن متن خودم است، به شما چه؟) چه خوشش‌شان بیاید، چه بدشان بیاید: 1- اهل فن 2- منتقدین ادبی 3- خوانند(ه)گان  (؟) (یاد وسوسه‌ی اخیرم افتادم. هی دوست دارم، "زندگی" را بنویسم "زنده‌گی". شما خوانند(ه)گان ِ دانا می‌فرمایید، چه کنم؟ هم‌چنان "زندگی" بنویسم یا از این پس "زنده‌گی"؟) فرهیخته 4- خواننده‌ی عجول و سرانجام 5- استادان داستان. روشن شد؟ اگر نشد، برگردید بدون پرانتز بخوانید. اگر هم حوصله ندارید حتا به دو جمله‌ی قبل برگردید که معلوم می‌شود کلاه‌تان پس ِ معرکه است. از دست ِ خودتان می‌رود. از ما گفتن. می‌خواهید خلاصه‌اش را بخوانید؟ باشد، خلاصه‌اش می‌شود: بی‌خیال بابا، سر ِ کاری بود. خلاصه‌ترش این که چه بزرگان و نخبگان (اگر بخواهیم با "ه" بنویسیم،باید بنویسیم "نخبه‌گان"؟) خوش‌شان بیاید یا نه، من مقدمه‌ام را می‌نویسم. شان نزول ِ داستانک ِ مطایبه‌آمیز در جهت زدودن ِ تلخی ِ روزهای تلخ‌ هم بماند برای داستانی دیگر؛ بعدها شاید.

مقدمه

یکی از حُسن‌های }( "حُسن" مرا یاد یک شاعر- نقاش – فیلسوفی (باور کنید! باورش شده بود، هم نقاش است، هم شاعر، هم فیلسوف. در افتتاحیه‌ی نمایش‌گاه‌های نقاشی‌اش، شعر می‌خواند و پروفورمانس‌ راه می‌انداخت و تازه رقص هم می‌کرد. زنی بود با استعداد ِ خدادی ِ خارق‌العاده.) می‌اندازد که  همیشه می‌گفت: "یکی از حُسن‌های خوب". نمی‌دانم چرا هیچ‌کس هم هیچ وقت هیچ چی بهش نمی‌گفت.») { بله، داشتم می‌گفتم، یکی از حُسن‌های ‌زندگی در کشور بیگانه این است که می‌توانی هر جا دلت خواست و هرچه دلت خواست، به زبان مادری‌ات بلند بلند بگویی و  مطمئن باشی که مثلن، خیلی خیلی کم پیش می‌آید، شما توی برلین راه بروی و حسب اتفاق یکی از آن‌جا رد بشود که اتفاقن هم‌زبانت باشد. پس آزادانه هرچه دلت می‌خواهد، می‌گویی در خیابان‌های غربت.

بعله، یک روز ما، من و اکبر، داشتیم توی خیابان راه می‌رفتیم. هوا مشت، ملس، از آن‌جور هواهایی که نه تابستان است و نه بهار، هم تابستان است و هم بهار. از همان‌هایی که توصیف ِ از فرط ِ استعمال کیچ‌اش می‌شود: «طبیعت داشت شکوفا می‌شد.» باری، هر دو سر خوش از هوا و زندگانی }( باز هم "زندگانی" یا "زنده‌گانی"؟ ، آه، اِی وسوسه‌ی اخیر) (در طبیعت ِ چنین هوایی هست اصلن، آدم بی‌خودی برای خودش سرخوش و خوش‌بخت است، هیچ هم نمی‌داند چرا.){ داشتیم توی یکی از خیابان‌های خلوت ِ برلین راه می‌رفتیم. ( بزرگ‌سالان ِ خیلی اخلاقی هنوز فرصت دارند، خواندن را از همین‌جا قطع کنند.) به اکبر گفتم: «جان ِ اکبر، عجب هوایی!» اکبر گفت: «آره، تو بمیری، هوا، هوای (بزرگ‌سالان ِ عزیز، این آخرین فرصت است و نویسنده دیگر هیچ مسئولیتی نمی‌پذیرد) لواط است.» همین موقع یک آقایی که از کنار ما رد می‌شد، به ما خندید و گفت: «آقایون، اِجزه بدن ما رد شیم، بعدن.»

آقای غیاثی عزیز
ضمن ... صداقتتان ، گاهی فکر می‌کنم شاید تصور دقیقی از وقایعی که اینجا در جریان بود- هست- نداشته باشد. این قضاوت حاصل همین پست اخیر و چند نوشته دیگری بود که ازتان خوانده بودم ( درباره تحریم نمایشگاه..)  نمی‌دانم چه بسا اگر شما تهران هم بودید باز هم چه‌گوارا می‌ماندید.  من شرایط آقای سعید کمالی را نمی‌دانم ولی باور کنید در شرایطی که تلفن خانه و موبایل و محل کارتان شنود است، در شرایطی که هر روز یکی از آدم های دور و بر بابت حرفهای در گوشی کنج آشپزخانه به ناکجا آبادی احضار می‌شود - یا نیمه شب می‌ریزند خانه‌اش و می‌برندش- و باید جواب پس بدهد جاج کردن آدم ها کمی سخت می شود.
گفتم البته من شرایط سعید کمالی را نمی دانم ولی واقعن نگرانم اگر الان ایران باشد این پست شما ممکن است برایش شر بشود.
 پ ن: ... از چند سال پیش که تاکسی نوشت اول را خواندم و در مقام خواننده‌تان دلم می‌گیرد اگر چون شما ...  به دام یکه‌نگری اپوزوسیون دور از مرکز بیفتد. حاشا که شما خود مراقب چنین نحوستی خواهید بود حتمن.
...

سلام ... عزیز
ممنونم از توجه دادن‌تان. هیچ کتمان نمی‌کنم که ممکن است آدم - به قول شما - به خاطر دوری از مرکز کمی چه گوارا بازی در بیاورد. به یقین من آدم خیلی شجاعی نیستم و اگر بیرون نبودم، باز هم به یقین چنین نمی‌نوشتم که می‌نویسم. من حواسم جمع است که دست کسی – خوش‌بختانه - به من نمی‌رسد، اما ... جان نمی‌توانم و نباید و به خودم اجازه بدهم، بگویم: به من چه. حالا یعنی چون بیرونم نباید دلم برای وطنم بسوزد؟ حق نوشتن و گفتن نظرم را ندارم؟  من اگر تهران بودم، به ضرس قاطع به نمایش‌گاه نمی‌رفتم و تا می‌توانستم، سعی می کردم  دیگران را از رفتن منصرف کنم. نوشتن چهار سطر اصلن به معنی ِ دچار توهم ِ چه گوارا بودن نیست. من اسم‌اش را می‌گذارم ادای دین، مخصوصن که بیرونم و در امنیت.
کاملن وضع همه‌ی بچه‌ها را می‌فهمم. ... حواسم هست که نباید کسی را داد دست حضرات. دیدید که اسم آن دو دوست و مکان دیدار را هم نیاوردم، چون می‌دانستم برای آن بچه‌ها دردسرساز می‌شود.
سعید خوش‌بختانه بیرون است. فیلم را ندیدید؟ مصاحبه‌اش را با روز آنلاین ندیدید؟ لابد سعید فکر همه را کرده که در فیلم ظاهر می‌شود و مصاحبه می‌کند. خاطرتان جمع مواظبم و مواظب است.
این را هم - بدون ذره‌ای خرده گیری یا انتقاد - کاملن می‌فهمم و می‌پذیرم که نمی‌توانید و اصلن نباید متن این نامه را در کامنت می‌گذاشتید. حتا - اگر اجازه بدهید - توصیه می کنم این ایمیل را هم پاک کنید. معلوم نیست، دیدید خدای ناکرده، زبانم لال، یک وقتی برای شما دردسرساز بشود.
باز هم از تذکرتان و لطفی که به من دارید، ممنونم.
به شما از صمیم قلب به امید دیدار می‌گویم.
ناصر

دوباره سلام
نامه ی شما مرا حسابی به فکر فرو برد.موافقید این ایمیل‌ها را - صد البته با حذف هر گونه نام یا نشانی از شما و کلماتی که با آن ها به من لطف کرده‌اید - بگذارم توی سایتم؟ ببنیم دیگران چه
می‌گویند؟
به امید دیدار
ناصر

آقا ناصر
به نظرم بحث کردن در این حوزه خوب است و گفتنی‌ها زیاد- مثل این که در شرایطی که  نمایشگاه کتاب نه الان و نه هیچ وقت محل شوی دولتی نبوده که بخواهد به جمعیت بازدید کننده پزی بدهد که اگر بخواهد هم آنقدر تریک بلد است که این کار را بکند، نرفتن به نمایشگاه جز ضربه زدن به ناشران مستقل که به واسطه شندرغاز فروششان زنده‌اند و کوتاه کردن دست خیل عظیمی از کتاب دوستان شهرستانی که نمایشگاه برایشان فرصت مغتنمی است، هیچ حسن دیگری ندارد.